Het nieuwe jaar is begonnen en de afgelopen feestdagen waren kouder en winterser dan we de afgelopen jaren gewend waren in Nederland. Tijdens de feestdagen waren we in Deurne, in Brabant, dicht bij de natuur. We wilden er uitrusten na een drukke periode en bijkomen van Willems onverwachte ziekenhuisopname, vlak voor kerst. En zoals dat vaker gaat, sloeg ook bij ons een verkoudheidsgriepje toe zodra de rust begon in te zinken en het met Willem juist weer de goede kant op ging.

Maar zodra het even kon, zijn we gaan wandelen in de omgeving. Door het winterse weer was dat echt schitterend. Winters licht, ijsbloemen, bevroren vennen en zelfs sneeuw kwamen voorbij. Tijdens die wandelingen viel het me op hoe vaak een roodborstje ons pad kruiste. Niet zomaar ergens onderweg, maar telkens precies bij het begin van een wandeling.

Op eerste kerstdag zat er een roodborstje bij de parkeerplaats waar onze wandeling begon. Alsof het ons daar even opwachtte. Een paar dagen later, bij een andere wandeling, zat hij opnieuw bij de ingang — dit keer bij de natuurpoort. Hij had zelfs plaatsgenomen op een grote, ijzeren sleutel die bij de poort hoorde. Dat beeld bleef me bij: een klein roodborstje op een sleutel, bij het begin van een natuurgebied.

En gisteren, tijdens een winterse wandeling in de sneeuw in Deurne, was hij er weer. Opnieuw bij de entree van een parkje. Drie keer, rond de feestdagen en het nieuwe jaar, steeds op een plek waar je letterlijk een drempel overgaat.

Roodborstjes worden vaak gezien als symbolen van hoop, overgang en aandacht. Of je daar nu betekenis aan wilt geven of niet, voor mij voelde het als een teken. Zoals ik het ervaar, brengt het leven ons kleine en grote boodschappen, verpakt in toeval en symboliek, die je alleen opmerkt als je er aandacht aan schenkt. Wanneer zoiets gebeurt en resoneert, ga ik op zoek naar wat de boodschap is die het leven mij wil brengen — in dit geval via de roodborstjes in de natuur.

Het roodborstje speelt al langer een rol in mijn werk. Ik schilder ieder jaar wel een paar nieuwe roodborstjes en op mijn winterse kaarten en kerstkaarten staat vaak een roodborstje afgebeeld. Ze zijn schattig en grappig, en soms absoluut niet schuw. Op belangrijke momenten in mijn leven duikt regelmatig een roodborstje op: soms zingend, een keer als onverwachte gast in huis en zelfs een keer met zijn snavel kloppend op het raam.

Als een roodborstje mij zo nadrukkelijk opvalt — en dat is zeker niet elke keer als ik er een zie — dan weet ik vaak wel waarom hij verschijnt. Deze ontmoetingen, telkens aan het begin van onze wandelingen, voelden als een mooie manier om het oude jaar af te sluiten en het nieuwe te beginnen, met de hoop dat alles goed zal komen.

Dit jaar maakte ik, grappig genoeg, een nieuwe set met drie roodborst-prints. In het kader van dit verhaal voelt dat extra toepasselijk. Door alle nieuwe foto’s en video’s kan ik niet wachten om weer een paar roodborstjes te gaan schilderen.