Kun je met dieren communiceren? Mijn ervaring met dierencommunicatie

Jaren geleden zag ik deze onderstaande video van dierencommunicator Anna Breytenbach in gesprek met een zwarte panter. De video sloeg bij mij in als een bom.

Nog steeds, als ik hem opnieuw kijk, raakt hij me. Het brengt me terug naar iets dat ik als kind al voelde: de wens om met dieren te kunnen praten en te begrijpen wat er in hen omgaat.

Als kind voerde ik voor de grap gesprekjes met mijn cavia Mottie. Die piepte terug en ik vulde in wat dat betekende. Mijn fantasie was groot genoeg, maar tegelijkertijd had ik nooit het gevoel dat ik écht met dieren kon communiceren.

Die ervaring om werkelijk met dieren te communiceren kwam pas jaren later.

Mijn kat Pica was -vlak voor een verhuizing- een paar weken vermist. In die periode was ik er voortdurend mee bezig. ’s Avonds liep ik door de straat, rammelend met een blik voer en bleef ik steeds weer stilstaan bij dezelfde tuindeur bij mij in de buurt. Ik had het sterke gevoel dat Pica zich daar ergens in bevond, maar toch bleef ze onvindbaar.

Toen de verhuizing steeds dichterbij kwam, ontstond er een soort now or never-moment. Ik voelde me wanhopig en besloot me volledig op haar te richten. In gedachten stuurde ik haar een duidelijke boodschap: dat ze die avond echt tevoorschijn moest komen, omdat we anders verhuisd zouden zijn. Tot mijn grote verbazing liep ik Pica diezelfde avond in mijn buurt tegen het lijf, vlakbij die tuindeur waar ik zo vaak bij was blijven stil staan.

Voor mij voelde het alsof er iets was gebeurd. Alsof zij mijn boodschap had opgepikt en ik Pica al die tijd, zonder dat ik het doorhad, ook had aangevoeld.

Vanaf dat moment liet het onderwerp dierencommunicatie me niet meer los. Als dit hetzelfde was als wat ik “telepathie” noem, dan moest dit toch iets zijn wat je kunt ontwikkelen? De boodschap die ik steeds weer tegenkwam bij dieren communicators, was opvallend consistent: deze vorm van communicatie is iets ouds, iets wat in veel natuurvolken nog heel vanzelfsprekend is. Iedereen zou het kunnen leren. Niet omdat het bijzonder is, maar omdat het een vermogen is dat we zijn verleerd en opnieuw kunnen terugvinden door te oefenen.

Dat resoneerde meteen bij mij. Het deed me denken aan hoe ik zelf naar tekenen kijk: ik ben ervan overtuigd dat iedereen kan leren tekenen. Natuurlijk zijn er verschillen in aanleg, maar niet iedereen hoeft professioneel kunstenaar te worden om het te kunnen.

Vanuit die gedachte kocht ik het boek Animal Talk van Penelope Smith. De methode sprak me aan en ik kreeg er een goed beeld van. Wat echter ontbrak, was de ervaring en vooral het vertrouwen dat het ook echt klopte.

Want hoe weet je dat wat je ontvangt niet gewoon uit je eigen hoofd komt? Doe ik het goed? Klopt het wat ik waarneem, of ben ik, net als vroeger bij mijn cavia, zelf iets aan het invullen? Kortom, ik merkte dat ik behoefte had aan begeleiding.

Vrij kort daarna sprak ik iemand die vertelde dat ze een workshop dierencommunicatie ging volgen bij Patricia Dancer of Life in Delft. Omdat Delft voor mij om de hoek ligt, voelde dat als een logische volgende stap en ik meldde me aan.

Patricia werkt met kleine groepen en gebruikt foto’s van huisdieren van de deelnemers om mee te oefenen. Dat maakt het meteen persoonlijk en concreet. De eigenaar van het dier kan vaak bevestigen of de informatie klopt en het gebeurt regelmatig dat wat deelnemers waarnemen zo raak is dat het bij de eigenaar iets teweegbrengt.

Wat mij misschien nog wel het meest verraste, was dat deelnemers, ieder op hun eigen manier, vaak dezelfde informatie oppikten. Soms ontving iemand een gevoel, een ander een beeld, en weer een ander woorden, maar samen vormde het één geheel. Alsof je met elkaar stukjes van dezelfde puzzel bij elkaar legde. Die manier van samenwerken vond ik misschien wel het mooiste van alles.

In het afgelopen jaar ben ik, samen met een aantal andere deelnemers, maandelijks blijven aansluiten bij de oefengroep van Patricia. Daar werd de communicatie verder verbreed: niet alleen met dieren, maar ook in de buitenlucht met planten en bomen. Vooral de ervaringen met planten en bomen hebben diepe indruk op mij gemaakt.

Een van de bijeenkomsten die me het meest is bijgebleven, ging over een kat van een van de deelnemers uit de groep genaamd Swiebertje, met wie het op dat moment erg slecht ging. Zijn eigenaar was er niet bij, omdat Swiebertje snel achteruitging.

We besloten contact met Swiebertje te maken om te voelen hoe het met hem ging. Wat opviel, was dat we los van elkaar allemaal hetzelfde oppikten: een diep gevoel van verdriet. Het voelde alsof hij moeite had met het loslaten van zijn baasjes.

De intensiteit van dat gevoel was zo groot, dat Patricia voorstelde om samen een begeleide meditatie te doen om hem te helpen. In die visualisatie hielpen we Swiebertje om alles los te laten. Iedereen ervaarde dat proces op zijn eigen manier, maar er waren duidelijke overeenkomsten. Zelf had ik het gevoel alsof ik  meevoelde hoe hij loskwam, alsof hij opsteeg en de wereld beneden hem heen kleiner werd. Het voelde zo echt, dat ik het moeilijk vond om het als “verbeelding” te zien. Ongeveer een kwartier later kregen we bericht dat de kat vlak na de oefening was overleden.

We waren er stil van.

Geen van de bijeenkomsten, hoe bijzonder ook, heeft zo’n indruk op mij gemaakt als deze.

Als je dit leest en het raakt je, of maakt je nieuwsgierig, dan kan ik je alleen maar aanraden om zelf op ontdekking te gaan. Het ontwikkelen van deze manier van communiceren brengt verwondering, verdieping en verbinding. Het opent een andere manier van kijken; naar dieren, naar de natuur en misschien ook naar jezelf. Voor mij heeft het mijn leven verrijkt.

En bovenal brengt het iets wat voor mij steeds belangrijker is geworden: respect. Respect voor de wijsheid van de natuur en voor een laag van de werkelijkheid waar we vaak te weinig bij stilstaan.